การศึกษาปัจจัยด้านความวิตกกังวลในการใช้ภาษาและความรู้คำศัพท์เฉพาะทางที่มีผลต่อประสิทธิภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพในธุรกิจโรงแรม

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยด้านความวิตกกังวลในการใช้ภาษาอังกฤษและความรู้คำศัพท์เฉพาะทางของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพในธุรกิจโรงแรม 2) ศึกษาประสิทธิภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพในธุรกิจโรงแรม และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพในธุรกิจโรงแรม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เข้ารับบริการในธุรกิจโรงแรมและมีประสบการณ์ในการสื่อสารกับนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพ จำนวน 100 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มีต่อประสิทธิภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพในธุรกิจโรงแรม โดยครอบคลุมด้านความถูกต้องในการใช้ภาษาอังกฤษ ความรู้และการใช้คำศัพท์เฉพาะทางในงานโรงแรม ความคล่องแคล่วในการสื่อสาร ความมั่นใจในการใช้ภาษาอังกฤษ และความสามารถในการให้ข้อมูลและตอบสนองต่อความต้องการของผู้รับบริการ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวกลุ่มตัวอย่างทั้ง 100 คน มีความพึงพอใจต่อการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพในธุรกิจโรงแรม โดยประเด็นที่ศึกษา ได้แก่ ความสามารถในการใช้คำศัพท์เฉพาะทางที่เกี่ยวข้องกับการให้บริการในโรงแรม ความชัดเจนในการสื่อสาร ความสุภาพและความเหมาะสมในการใช้ภาษาอังกฤษ ตลอดจนความสามารถในการให้ข้อมูลและอำนวยความสะดวกแก่ผู้รับบริการ ทั้งนี้ การพัฒนาความรู้คำศัพท์เฉพาะทางและการเสริมสร้างความมั่นใจในการใช้ภาษาอังกฤษเป็นประเด็นสำคัญที่ควรนำมาพิจารณาในการพัฒนาทักษะการสื่อสารของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพ เพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการให้บริการและเตรียมความพร้อมสำหรับการปฏิบัติงานในธุรกิจโรงแรม คำสำคัญ: ความวิตกกังวลในการใช้ภาษาอังกฤษ, คำศัพท์เฉพาะทางธุรกิจโรงแรม, ประสิทธิภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษ, นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพ, ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว

1. นางสาววนัสนันท์ กันตี 2. นางสาวพนิดา รสจันทร์